مقدمه :

سنسورها رابط بين سيستم كنترل الكترونيكي از يك طرف و محيط، رشته كارها يا ماشين از طرف ديگر هستند. در اواخر دهه 1970 و اوايل دهه 1980 تكامل سنسور در سطح بين المللي بين سه و پنچ سال عقب تر از تكامل علم ميكروالكترونيك در نظر گرفته مي شد. اين حقيقت كه ساخت عناصر ميكروالكترونيك غالباً بسيار ارزانتر از عناصر اندازه گيري كننده اي
( سنسور هايي ) بود كه آنها احتياج داشتند ، يك مانع جدي در ازدياد و متنوع نمودن كاربرد ميكرو الكترونيك پردازشگر اطلاعات در گستره وسيعي از عمليات و رشته كارها بود. چنين اختلافي بين علم ميكروالكترو نيك مدرن و تكنولوژي اندازه گيري كننده كلاسيكي تنها توانست به واسطه ظهور تكنولوژي سنسورهاي مدرن بر طرف شود.

اگر چه سنسورها به همراه علم ميكروالكترونيك پردازشگر اطلاعات ، يك گام مهم را به جلو عرضه دارد ليكن اين ، تنها اولين قدم است . در اين مرحله سنسورها از تعدادي از عناصر ميكروالكترونيك موجود ، براي مثال به شكل پردازشگرها ، حافظه ها ، مبدل هاي آنالوگ به ديجيتال يا تقويت كننده ها ، براي آماده نمودن سيگنال خروجي استفاده مي كنند.در عين حال سنسوربايد يك خروجي الكترونيكي توليدكند كه به آساني پردازش شود . دومين گام عبارت از اتصال سنسور سيستم ميكروالكترونيك –بخش مكانيكي مي باشد . اين زنجيره تنها در صورتي كار مي كند كه همه خطوط رابط باشند اين امر منجر به توصيف يك معيار مهم تر به ويژه تا جائيكه سنسور مر بوط است مي شود.