مجموعه بهم پیوسته اعضای یک سازه را قاب می نامیم . اصولا در ساختمانهای فولادی نحوه اتصال و رفتار قطعات نسبت به یکدیگر در تکیه گاه (محل تقا طع اعضا) در محاسبات حائز اهمیت می باشد . چون بدون در نظر گرفتن چگونگی رفتار قطعات نسبت به هم ،تعیین مشخصات مقاطع ستونها وپلها میسر نیست . ساختمانهای فولادی بر حسب نوع اتصالات درتکیه گاه که برای بهم پیوستن اعضای سازه به کار می رود عموما به سه دسته کلی تقسیم می شوند:
الف- اتصال در تکیه گاه ساده (مفصلی)
ب- اتصال در تکیه گاه گیر دار (صلب)
ج- اتصال در تکیه گاه نیم گیر دار (نیم صلب)
در مدلسازی این قابها عموما، اتصالات به صورت کاملا گیردار یا مفصلی در نظر گرفته می شود، در حالیکه رفتار واقعی اکثر اتصالات به صورت نیمه گیردار است. فرض رایج اتصالات کاملا گیردار، که انعطاف پذیری اتصال را درنظر نمی گیرد، گرچه مراحل آنالیزوطراحی را ساده می کند، لیکن دقت نتایج آن را به میزان قابل ملاحظه ای کاهش می دهد بطوریکه منجر به افزایش غیر واقعی سختی سازه و نیروهای درون اتصال می گردد.
امروزه در ایران اکثر سازه ها بصورت نیمه گیردار اجرا میشود زیرا اجرای اتصالات گیر داری کامل مشکل ونیاز به نظارت دقیق تر وکادر اجرایی مجرب تر دارد.